jueves, 17 de enero de 2008

- ¡ Si es que no se puede, no se puede! Quieres que las cosas salgan bien, te dejas el puto pellejo en ello; pero aún así no es suficiente...
- No, nunca es suficiente...
- Si es lo que yo digo, no hay derecho.
-Tampoco hay que exagerar, él tiene sus ideales, el pueblo lo aclama y, ni tu ni yo, cambiaremos eso.
-¿Como que no? Yo no..., pero tú si, Bruto. Eres el más cercano a él, aparte de ese perro extrangero al que tiene por esclavo y que lo sigue a todas partes.
- ¡Por las Furias! ¿De qué hablas? Pareces ya mi madre, se ha vuelto loca... La cordura la ha abandonado por esa obsesión vuestra. ¡Mehercules! Pero si no razona ya...
- Servilia no está loca, Bruto, eres tú el que no escucha la agonía de la Res Publicam... ¡Tú puedes cambiar todo esto!
-Calla. Siempre pensé que eras demasiado pasional amigo mío, pero esto se te está llendo de las manos, la política de provincias se te daría mejor.
- ¡Roma se muere en las manos de un canalla!
-¡Ese canalla es cónsul vitalicio con vuestro consentimiento! ¿Me niegas acaso que no estabas tú en la reunión del Senado aquel día?
- No, no lo niego, pero debía consentir. No quedaba otra salida... Pero Bruto, ¿que podría haber hecho yo? Cicerón, político provinciano, no tengo un nombre tan brillante como el tuyo, el mío debe ser pulido constantemente...
- ¿A que te refieres?
- Mi familia no es tan ilustre como la tuya, no desciendo de un fundador. Bruto, yo nada puedo hacer, pero tú si. ¡El pueblo gritará tu nombre por todo el territorio! ¡Junio Bruto, liberador de Roma!
- ¿Liberarla? Yo no.
- ¡Si! Liberarla. ¿No me habías dicho que César te quería convertir en el ilustrísimo gobernador de Macedonia?
- Si, en Macedonia...
- ¡Macedonia! A cientos de miliarium de Roma, y de él mismo.... ¿Que qué insinúo? ¿Un senador convertido en gobernador? ¿En Macedonia? Te tiene miedo, te quiere apartar de él, sabe que puedes cambiar el curso de la historia...
- Cambiar el curso de la historia... Cicerón, basta ya, por Júpiter, para ya.
- ¿Vas a dejar Roma voluntariamente?
- No, nunca haría eso, ya huí con Pompeyo, ... El viejo Cneo... Sabes que no volveré a irme.
- Entonces César te echará con una patada en tu nobilísimo culo.
- No, no puede... No lo hará... ¡Soy un patricio!
- Si, si que puede, sabes que puede, no te engañes. Y lo mejor de todo es que no tardará en hacerlo. A no ser que hagas algo por impedirlo.
- ¿Algo? ¿Como qué?
-¿No ha empezado todo con sangre? Con sangre ha de acabar... Bruto, no estás solo, otros senadores piensan igual que yo. Contamos todos contigo, Roma cuenta contigo.
- ¿Conmigo? Pero si yo no...
- Tu tatarabuelo liberó a Roma de un tirano, ahora es hora de que hagas honor a ese hecho, y acabes tú con otro. Toda Roma espera con ansia ese momento. Haz honor a tu familia, eleva a todo to alto el nombre de los Junio.
- Yo... Mi familia... César...
- ... debe morir.
- César ... debe morir.
*.*.*.*.*.*.*.*.*.*
¿Tu quoque, Brutus?

martes, 15 de enero de 2008

Barco Negro - Mariza

São loucas! são loucas! loucas...
Eu sei, meu amor,
Que nem chegaste a partir
Pois tudo em meu redor
Me diz que estás sempre comigo
Eu sei, meu amor,
Que nem chegaste a partir
Pois tudo em meu redor
Me diz que estás sempre comigo
De manhã, que medo, que me achasses feia!
Acordei, tremendo, deitada na areia
Mas logo os teus olhos disseram que não,
E o sol penetrou no meu coração
Mas logo os teus olhos disseram que não,
E o sol penetrou no meu coração.
Vi depois, numa rocha, uma cruz,
E o teu barco negro dançava na luz
Vi teu braço acenando, entre as velas já soltas
Dizem as velhas da praia que não voltas:
São loucas! loucas...
Eu sei, meu amor,.... .... ....
No vento que lança areia nos vidros;
Na água que canta, no fogo mortiço;
No calor do leito, nos bancos vazios;
Dentro do meu peito, estás sempre comigo
No calor do leito, nos bancos vazios;
Dentro do meu peito, estás sempre comigo.
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
Sentimento portugués, Mariza, fadista da alma.

martes, 8 de enero de 2008

Homo-delito.

España parece haberse convertido en un auténtico paraíso para el colectivo LGTB (lesbianas, gays, transexuales y besexuales), con la reciente legislación aprobada por un gobierno socialista (que a veces hacen cosas bien). Pero no todo el mundo es España, ni España "es" todo el mundo. Vamos a dar un "voltio" por el mundo...
- Noruega, Finlandia y Australia: poseen una legislación que permite, bajo amparo jurídico, los comportamientos homofóbicos no violentos siguiendo los derechos individuales de las personas (¿como?, esto no hay quien lo entienda).
- Rusia: la gran patria del mundo no permite manifestaciones o reivindicaciones claramente homosexuales en sus calles, llegando a mostrar la más fría pasividad ante agresiones policiales hasta a los enviados de la UE. Según ellos, esto no está mal, ellos lo prohíben, y los gays incumplen la ley (estos cosacos y su vodka...).
- India, Bangladesh, China, Indonesia: la práctica homosexualidades un delito perseguido por la ley que puede acabar en condena de, en el mejor de los casos, cadena perpetua y demás terapias de dura reconversión (por otra parte, la prostitución de hombres para hombres tiene una demanda en algunos casos insostenible).
- EE.UU: en un considerable tanto por ciento muchos de los estados constituyentes de la nación de la libertad no permiten la práctica de la homosexualidad de puertas para fuera, mientras que muchos estados tienen legislación que ampara los derechos del colectivo LGTB (la balanza de la justicia tiene que ser defectuosa en esta "gran" nación).
- Rwanda, Nigeria, Somalia: No quiero mentar las barbaridades que hacen... No es apto para mentes sensibles...
- Polonia: muchos de los componentes del grupo pro-gay los "Teletubbies" han sido acusados de fomentar la homosexualidad (no acuso a nadie, pero esto nace del integrismo católico).
- España: esta España nuestra... el colectivo LGTB se ha puesto de moda de manera denigrante, todos quieren un amigo gay, nos han configurado como un objeto comercial. Pero gracias a Dios aún hay gente con cabeza ... En el país cañí se tolera a los gays, pero claro, se toleran como se toleran a los mosquitos... están ahí, pero no nos gustan... (de momento es el mejor país, aparte del Reino Unido, donde un gay puede sentirse algo tranquilo).
- Ciudad del Vaticano: ¡el semen en el ano no fecunda!
Y lo mejor para el final, como siempre...
" En Medio Oriente se han producido denuncias a la ONU por parte de ongs advirtiendo del asesinato de 400 homosexuales en Iraq y otros 4000 desaparecidos en la última década".
Creo que es un buen momento para pararse a pensar...

domingo, 6 de enero de 2008

Del comportamiento.

"Non te me poñas de lado,
nin te poñas de travese,
pónteme cara á dereita
que quero saber quen eres".

La gente por naturaleza tiende a mentir, todo el mundo miente en alguna ocasión, pero considero que hay tipos y tipos de mentiras; unas se perdonan, y otras no.
Soy muy radical, y odio las mentiras, procuro no mentir, y debo de ser de los pocos que lo hago. No entiendo porqué has de ocultar cosas si lo haces lo mejor que se puede, si haces las cosas mal a propósito, entonces mientes.
Por resumir, considero la mentira una escapatoria fácil y harto original a todo aquello que hacemos mal o de malas maneras hacia las personas o el mundo que les rodea. Como dije, para mi hay dos casos de mentira:
- Perdonable: que las hacen por encubrir algo pequeñito que ni siquiera te tiene por qué afectar a ti, no me gustan, pero las paso, a disgusto, eso si.
- Muy gordas: esas que se dicen después de un beso para asegurarse cama o esas que se dicen cuando te has enterado de que te quitan la piel a tiras sin darte cuenta.
"Escribo esto, evidentemente, porque soy una persona muy inocente, y todo el mundo acaba por falsearme. Escribo, porque quiero dar a entender mi punto de vista sobre este tema, ya que he vivido cosas desagradables con respecto a esto en mis ultimos meses. Y porque me están convirtiendo en una persona desconfiada y avispada, y no soy así".
Besos, y feliz día de Reyes!

sábado, 29 de diciembre de 2007


Hoy, después de ya varias semanas, llueve, debe ser la tercera o cuarta vez que llueve desde septiembre. Pero llueve poco, sin ganas, llueve "miudiño", en la conocida "Terra dos mil ríos".


Galicia tiene el invierno más seco desde hace más de medio siglo, el gobierno autónomo parece tomárselo en serio tremendismo, los agricultores se hechan la mano a la cabeza (sin contar quién ya hace promesas a santos por unas gotas caídas del cielo) y los grupos "verdes" gritan al viento del norte "¡Cambio climático!".


No hay que perder los nervios, es cierto que tenemos un seco invierno anormal, pero también llovió durante todo el verano lo suficiente como para abastecer Galicia sin problemas en el invierno.

Lo que se debe meditar es, sin duda, el uso que los gallegos, y el mundo en general, hacemos del agua. Estamos acostumbrados a pensar que llover llueve siempre, y que al abrir el grifo salga agua, pero ... el día que no salga...


¿que pensaremos?

domingo, 23 de diciembre de 2007

Ser gallego (1)

- Do físico da xente.

Os galegos, como xa é coñecido por todos, nunca falamos directamente do que queremos falar. Antes de chegar ao punto concreto da conversa, damos mil voltas, pero entendémonos ben e, as veces, extrañados pola cara de desconcerto que poñen os que de fóra veñen. Un exemplo disto é a consabida situación de crítica ao fisico dalguén.
Un galego e un madrileño, por exemplo, van camiñando pola rúa, e lle di o dos Madriles ao outro:
- Macho, é feo ese home eh?
O outro lle responde:
-Home, non sei...
-Como non sabes? Tes ollos digo eu para opinar...
-Ter teño, pero a vere, ghuapo ghuapo non é, pero é que feo tampouco...
-En que quedamos?
-Tenlle un xeito... (imaxínese ao galego con cara de indiferencia).
- Un xeito, un xeito di! (a este home o imaxinamos con ollos desorbitados).
-Si... a ver... para min non sería, pero alguñen o quererá non? Para gustos colores, xa se sabe, que neste mundo de Dios...
-... (imaxinemos a este home cunha crise nerviosa que lle impide falar).
O facto é que entre galegos, ben nos entendemos, pero son os de fóra, os que rara vez están preparados para nos entender. Claro que hai grados e grados de ser galego,..., unha conversa comigo ben pode acabar en crise!

Por iso dirán que os galegos non se sabe si soben ou baixan,..., pero o certo é que subimos as escaleiras de dúas en dúas!!
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

- Del físico de la gente.

Los gallegos, como ya es conocido por todos, nunca hablamos directamente de lo que queremos hablar. Antes de llegar al punto concreto de la conversación, damos mil vueltas, pero nos entendemos bien y, a veces, extrañados por la cara de desconcierto que ponen los que de afuera vienen. Un ejemplo de esto es la consabida situación de crítica al fisico de alguien.
Un gallego y un madrileño, por ejemplo, van caminando por la calle, y le dice el de los Madriles al otro:
- Macho, es feo ese hombre eh?
Y el gallego le responde:
-Hombre, no sé...
-Como no sabes? Tienes ojos digo yo para opinar...
-Tener tengo, pero a ver, guapo ghapo non es, pero es que feo tampoco...
-En que quedamos?
-Tiene un modo... (imagínese al gallego con cara de indiferencia).
- Un modo, un modo dice! (a este hombre lo imaginamos con ojos desorbitados).
-Si... a ver... para mi no sería, pero alguien lo querrá no? Para gustos colores, ya se sabe, que en este mundo de Dios...
-... (imaginemos a este hombre con una crisis nerviosa que le impide hablar).
El hecho es que entre gallegos, bien nos entendemos, pero son los de fuera, los que rara vez están preparados para entendernos. Claro que hay grados y grados de ser gallego,..., una conversación conmigo bien puede acabar en crisis!

Por eso dirán que los gallegos no se sabe si subimos o bajamos,..., pero lo cierto es que subimos las escaleras de dos en dos!!

viernes, 21 de diciembre de 2007

Fotolog

Antes de abrir el presente blog pertenecía a la ya conocida y dilatada comunidad de fotologueros. El fotolog, para quién no esté informado, es una web en la que pones foto y texto debajo de ésta, puede resultar interesante si se le da un buen uso, cosa que escasea en demasía.

Abundan en este mundo entes poco sociables que buscan autoconsolación en las firmas de gente cuyas cara desconocen. Finjen estar muy deprimidos y ser víctimas sociales para que les firmes reafirmando su posición y haciendo que, de algún modo, se sientan mejor. Pero claro, esta sensación es deleble, y pronto se vuelve a deprimir; es decir, se autocrean un círculo vicioso del que no son, o no quieren ser, capaces de salir.

También abunda aquél individuo que por ser considerado "raro", busca hacer sociedad con congéneres del mismo idearium en un mundo que no les comprende. Hacen un uso correcto de su web, porque al fin y al cabo conocen a gente, pero sus actualizaciones son penosas, siendo repetitiva la frase de "quiero cortarme las venas".

Sobra mencionar a los que pasean su vida, incluída la íntima, para que la gente opine sobre su novio, falda, pantalón o musculatura en poses bien desproporcionadas. Porque una espalda en condiciones normales no securva tanto para soportar dos pechos o un pene. No, como posturas ridículas y antinaturales se podrían definir.

Luego, por salvar algún tipo de gente de este mundo, está aquella persona que conoce y se relacciona con gente, sin buscar nada más que su satisfacción personal y la del otro ente. Esto está bien. Esto es el uso correcto del fotolog.

Me confieso de haber pertenecido a este mundo, y de haber pasado por todas estas fases. Pero necesitaba algo más...

... ¿será quizás el blog?

jueves, 20 de diciembre de 2007

Nace un furafollas.

Desde una parte del mundo que considero pequeña, pero trascendental, me comunico a todo aquel que quiera leer lo que un humano más de seis mil millones escribe. Carecerá de sentido lírico, narrativo, y probablemente de calidad, pero es lo que nace de la mente de una persona nacida en Galicia, de un gallego. De un gallego más, pero diferente a todos.

Espero que esta pequeña obra dure y se prolongue el tiempo que yo pueda mantenerla, y que no yo, sino todo aquél que quiera, pueda disfrutarla.

Solo me queda decir que...

... ¡Hola!